Home

Advertisement

...

  • Aug. 10th, 2009 at 10:52 PM
mefi
No te olvidaremos.


 
Descansa en paz.

Nada de nada

  • May. 17th, 2009 at 10:01 PM
mefi
Y es que no tengo nada que contar. Me gustaría hablar de que tengo una vida súper interesante pero no. No hago otra cosa que levantarme, ir a clase, quedar para acabar trabajos, hacer power points, exponer los trabajos y vuelta a empezar con el siguiente en la lista. Cuando salgo, es porque tengo que hacer algún recado o a hacer la compra... y punto y pelota. Imagino que las semanas que quedan de aquí a final de curso, vendrán siendo todas del estilo.
Por eso, tengo a los kekos medio abandonadillos... y todavía tengo que ir a recoger las cosas de un pedido de Dollmore que tiene una chica de aquí de Madrid, pero ninguna de las dos tenemos nada de tiempo. Es un desastre. Pero estoy deseando acabar todo y poder trastear con ellos todo lo que quiera y más sin sentirme mal por hacerlo.


La foto ya es de hace un tiempo, de cuando llegó su peluca nueva, pero bueno... me apetecía ponerla.
En cuanto a las llegadas, sigo esperando al pequeño de CH. Y ya paso de los cuatro meses y medio. Eso sí, cada vez veo que todo esto acabará más pronto porque se han puesto las pilas enviando y se van acercando poco a poco a los de mi fecha... así que tengo la vaga esperanza de que en las dos semanas que quedan de mes reciba el EMS, que ya va siendo hora. Y lo mismo con la cabeza de Astaroth, que ya llevamos esperando el pedido de Leeke más del tiempo que ellos estiman en la web. El día que lo tenga todo en casa ni me lo creo.

Y hoy, 17 de mayo, es el día de las Letras Galegas. Se viene celebrando desde 1963 para homenajear a aquellos escritores que hayan destacado en defensa de la lengua. Es el 17 de mayo, porque fue cuando se publicó en La Habana el primer ejemplar de Cantares Gallegos de Rosalía de Castro, en 1863.

Lugar mais fermoso,
non houbo na terra,
que aquel que eu miraba,
que aquel que me dera.

Lugar mais fermoso,
no mundo n'hachara,
que aquel de Galicia,
¡Galicia encantada!

Galicia florida,
cal ela ningunha,
de froles cuberta,
cuberta de espumas.
(...)


Y a empezar la semana con fuerza que ya queda poco.

Otra foto

  • May. 8th, 2009 at 12:59 PM
mefi
Y otra actualización sin demasiado sentido. Pero no tengo nada nuevo que contar y es que estoy tan hecha un asco físicamente hablando y tal cansada con las cosas de la carrera que no hago nada que no sea pensar en trabajos, ensayos y lectura de libros.


34. La ventana


A Asgard le gusta pasar el tiempo mirando a la gente que pasa por la calle desde la ventana... pero bien agarradita, no vaya a ser que se caiga.
xD

Actualización de temas )

D'espairsRay de nuevo en España

  • May. 6th, 2009 at 1:18 AM
mefi
Escribo únicamente para anunciar el esperado regreso de D'espairsRay a nuestro país.
La información sobre el concierto me la ha pasado una amiga y bueno, como me ha pedido aquí la dejo:

Como algunos sabéis, D’espairsRay estará en España en apenas dos meses, así que procedo a dar la información que me ha sido facilitada para anunciar el evento.

D’espairsRay son una banda japonesa bastante famosa dentro del J-rock y el Visual Kei, creada en 1999 y que conservan la formación de un inicio: Hizumi (vocal), Karyu (Guitarra), Zero (Bajo), Tsukasa (Batería).
Sus letras varían desde la rabia a la tranquilidad, tratando siempre temas sobre el dolor, la desesperación, el desamor…
No es un grupo que deje indiferente a nadie, por lo que os invito a aquellos amantes de la música que no saben de su existencia que os animéis a escucharlos.

 

 
Lugar: Sala Apolo (Barcelona)
Fecha: 10/07/2009
Hora: 20:00h (Apertura de puertas)
Precio: 28 € + gastos
Puntos de venta:
Servicaixa (próximamente)
Compra on-line desde la Sala Apolo - http://www.sala-apolo.com/agenda.asp?whh=3324

No se permite la entrada a menores de 16 años.


Ya hace casi dos años que pudimos disfrutar de su directo en Madrid y yo me quedé realmente encantada. Su vuelta para mí es muy esperada, pero no sé si podré tener de nuevo el gustazo de escucharlos en directo. Barcelona me pilla bastante a desmano y es mucho dinero entre el viaje, la entrada y el hotel. Pero bueno, si al final no cuaja lo de ir al Metalway, intentaré este concierto como segunda opción.

Y ya que estoy por aquí, aprovecho para decir que me he abierto un blog en Blogspot. No tengo intención de abandonar el Livejournal porque son muchos años aquí y estoy como en casa, pero tenía ganas de probar lugares nuevos. Todavía no sé muy bien con qué fin lo utilizaré pero bueno, por allí andaré también:
http://undersatanae.blogspot.com/

Cambio de look

  • May. 2nd, 2009 at 6:56 PM
Tiamat
No todo en esta vida va a ser cambiarles de peluca a mis muñecos. De vez en cuando una también tiene que darse un caprichito e ir arreglarse un poco las descuidadas y maltrechas greñas.
Hace dos años que comencé a teñirme -de nuevo- de negro con el flequillo decolorado y de color rosa. Después de mantenerlo al menos una o dos veces al mes, me aburrí soberanamente de hacerlo. Y es que poca gente se da cuenta que debajo de capas y capas de tinte negro se esconde pelo rubio y en cuanto comenzaba a crecerme la raiz parecía que me estaba quedando calva o que siempre lo tenía sucio. Así tampoco podía seguir.

Hoy me he ido a la peluquería y después de múltiples decoloraciones, mucho sufrimiento con el gorrito ese de marras por el que te sacan los mechones de pelo y casi cuatro horas y media, vuelvo a ser algo "rubia". Soy consciente de que queda mucho por hacer y para llegar a la tonalidad que quiero y que iría bien con mi pelo natural me faltan al menos dos sesiones de pelu más, pero poquito a poco. Ya es hora de darle un poco de tregua a mi pelo. Además, también lo he recortado un poco, sobre todo para acabar con las puntas abiertas y la parte más quemada y castigada por la decoloración de hoy.

Este es el resultado:

Todavía me veo muuuuuy rara, pero bueno. Cuestión de acostumbrarse.
xD

Estas últimas entradas las estoy escribiendo en abierto... y es que no creo que tenga que esconder absolutamente nada como para hacerlo siempre only friends. Cogí esa mala costumbre hace años con mi antiguo LJ y ahora no hay quién me la quite. Así que de momento, todo en abierto señores. Pasen y vean.

 

Hipócritas

  • Apr. 30th, 2009 at 12:35 PM
mefi
¿Cómo podemos ser tan condenadamente hipócritas?


Esta tira cómica, viene hoy en La Voz de Galicia. Y me repatea los higadillos soberanamente.
Esta claro su significado, ¿no? Viene a ser que nos asustamos ante un "catarrito" y sin embargo, somos ciegos a todas las miserias del mal y etnocéntricamente llamado "tercer mundo". Estoy hasta las mismísimas narices de ver a hordas de progres -y sí, se lo llamo en sentido despectivo a este colectivo- proclamando los derechos de ese tercer mundo cuando ni siquiera se dignan a dar unas monedas al yonki de la esquina. Esta tira cómica, en vez de hablar de la malaria, de la tuberculosis y del dengue, tendría que hablar de las miserias y las bolsas de pobreza tan sumamente alarmantes que tenemos en nuestras ciudades. Pero ante éstas, sí que somos ciegos... porque claro, somos ciudades del primer mundo, ¿cómo nos va a interesar que salgan a la luz las barriadas más pobres que hay? ¡Vamos hombre, que se nos estropea la imagen!
No deja de ser evidente, sin embargo, que los países con más poder adquisitivo ayuden a aquellos que lo necesitan a salir adelante, que hay mucha miseria en el mundo, pero es que "viste mucho" y queda genial destinar miles de millones y olvidarnos de las políticas sociales para los que tenemos al pie de casa. Pero es que claro, el yonki se lo ha buscado, la puta también y los gitanos... los gitanos son gitanos y qué más nos da.
Realmente me pone enferma esta forma de pensar. Muy enferma. Pero si acaso conociésemos un poco del funcionamiento de todas las obras sociales que se llevan a cabo en esos países, nos daría la risa floja. Ni si quiera se hacen estudios de necesidades antes de llevarlo a cabo, ni siquiera hay un seguimiento después para ver que todo aquello ha servido para algo. Recuerdo una experiencia de una compañera de clase -enfermera- que estuvo en una de esas "grandes obras" en El Salvador. Se trataba de llevar instrumental médico a una zona rural y de las más pobres. Bueno, pues el sofá de dentista tan precioso que lo llevaron, lo usaban para echarse siestas, ¿por qué? ¡Porque nadie sabía utilizarlo! ¡Porque no había dentistas! Pero bueno, ahora ese pueblecillo de El Salvador, tendrá material y tendrá un bonito sillón, pero agua potable no eh. Intentamos parchear sus necesidades siempre bajo nuestro puento de vista de "país rico" y nunca, nunca, nunca, bajo su punto de vista. Otro ejemplo, en algún Caracol Zapatista en la Selva Lacandona (Chiapas), llegan los de la ONG, se ponen a hacer cositas majas por allí pero nadie pregunta a la población maya qué quiere o qué necesita. Se acaba la obra, se van los de la ONG y queda totalmente en desuso... ¿Y qué quería realmente esa gente? Agua, luz eléctrica y que le arreglasen la escuela y la iglesia. Ah no, pero ¿cómo vamos a arreglar una iglesia? ¡Por todos los dioses! Estamos tan seguros que nuestros valores y nuestra cultura es universal, que nos importa un soberano pepino todo lo demás y así de paso, nos quedamos con las conciencias agustito.

Mientras no pongamos los pies en el suelo y miremos a nuestro alrededor para observar que aquí también hay muchísimas necesidades que subsanar, mientras no nos demos cuenta que no somos el ombligo del mundo, que nuestra cultura no es la panacea, que existe el relativismo cultural y el particularismo, no vamos a ser capaces de entender qué se cuece en el resto del mundo y sobre todo, en lugares como África que son tan diferentes a nosotros y que solamente estan viviendo la herencia colonial que les hemos dejado. Pero seguiremos siendo ciegos e hipócritas, creyendo que estamos haciéndolo por su bien ¡oh pobrecillos negritos salvajes que todavía viven en tribus! ¡Que buenos somos los habitantes del primer mundo, que vamos a inculcaros nuestros valores! Y después, aún habrá quién se queje de la evangelización y cristianización de antaño... ¡pero si estamos haciendo lo mismo con la cultura!

Y en cuanto a la fiebre porcina y la viñeta... claro, es que México caramba, es tan rico como el Reino Unido y allí, pobreza... ninguna ¡eh! Faltaría más. Qué más da una epidemia en un país con un sistema sanitario corrupto e ineficiente, si total, es México y está debajo de Estados Unidos... ¿Y si pasa a Guatemala? Nada, sin problemas, tampoco hay que preocuparse ya lo solucionarán allá que total, como tampoco hay malaria en las poblaciones pobres en indígenas, es lo mismo. Además, en el fondo, seguro que los guatemaltecos también son primer mundo, hombre.
 

Tags:

Auf

  • Feb. 23rd, 2009 at 12:46 PM
mefi
Seica hai que volver pra Madrid... e non son demasiadas as ganas que teño.
T_T

Y es que aunque haya venido, me perderé los días grandes del Entroido que son hoy, esta noche y mañana. Pero bueno, al menos he podido disfrutar del sábado noche y del desfile de ayer.


Praza Maior el sábado a la noche.

Y como siempre que me voy... me vienen a la mente unos versos de Rosalía de Castro no sé por qué, porque para nada soy yo fan de la poesía, pero...

Adiós ríos; adiós fontes,
adiós regatos pequenos;
adiós vistas dos meus ollos,
non sei cando nos veremos.
Miña terra, miña terra,
terra onde me eu criei (...)

¡Miña casiña! ¡Meu lar!
 
Vuelva a empezar la cuenta atrás de aquí al 3 de abril y Semana Santa. Perra vida.
¬¬'
xD

Tema bjdil... (por cambiar de tema morriñoso no vaya a ser que me de la llorera), no creo que tenga que vender a Illidan. Es decir, es probable que sí, que acabe vendiéndolo, pero no me correrá prisa y no tendré que "malvenderlo" y podré igualmente comprarme la pequeña de Bambicrony de la que hablaba en entradas anteriores.
Su nombre será probablemente y casi sin duda, Asgaard. La historia si todo va bien, más adelante. Simplemente decir que está del lado de Mephisto.
xD


Galiza por Palestina!

  • Dec. 30th, 2008 at 9:31 PM
mefi


Non ao xenocidio! Adiante coa intifada!

Mito de los indios Mandan

  • Nov. 26th, 2008 at 5:26 PM
mefi
El Principio del Mundo

Cuando el Gran Espíritu decidió poner hombres en la tierra, creó primero a los indios Mandan. Para que no pasaran frío durante la Luna de la Estación Triste, ni demasiado calor durante la Luna de los Pájaros que vuelan hacia el Sur, los colocó en una caverna bajo la corteza terrestre.
Desde el primer día comenzó a crecer una planta en el centro de la gruta. Pasadas varias estaciones era tan alta que casi tocaba el techo de la gran bóveda.
Mira la Luna era un joven valiente de la tribu. Le dieron ese nombre porque contemplaba constantemente el crecimiento de la planta. La cabeza levantada, no hacía otra cosa desde por la mañana hasta por la noche porque no podía apartar los ojos. Contempló cómo crecía el vegetal durante cien años.
La madre de este joven se llamaba Hoja Seca. Se había convertido en el hazmereír de toda la tribu. Todos le decían cuando la encontraban: "Mira qué hijo tienes, vieja. Sólo sirve para observar la planta mientras pasan los años. ¿No sabe cazar o jugar a las tabas?".
Pero a Hoja Seca le traían sin duidado los sarcasmos. Un gusano oculto en su hígado le decía en el futuro Mira la Luna llegaría a ser un gran hombre.
Cuando la planta llegó al techo de la gruta hizo un agujero. Como seguía creciendo por el orificio, Mira la Luna se preguntó dónde iría. Una noche reunió a sus amigos y declaró:
-Me parece que esa planta nos enseña el camino que debemos seguir. Voy a escalarla para asegurarme. ¡Que me acompañen los que quieran!
Una decena de mandan dijeron que querían viajar. Entre ellos había igual número de muchachos que de muchachas.
-¡Está muy bien! -dijo Mira la Luna-. Sois muy valientes. Haced reserva de alimentos. El camino será largo y seguramente sembrado de obstáculos. Tomad vuestros arcos, vuestras lanzas y vuestros escudos.
O-Kee-Hee-De, la primera mujer del hechicero, aún vivía entonces. Un genio malvado la poseía. Por eso todos en la tribu la llamaban Espíritu Maligno.
Cuando la expedición estaba preparada para partir. Espíritu Maligno fue a ver a Mira la Luna y le dijo.
-Llévame. Quiero intentar esa aventura con vosotros.
El joven valiente no pudo contener la risa.
-¿Estás loca, Espíritu Maligno? Eres demasiado gorda, la planta no aguantará tu peso. Mira, la grasa de las pantorrillas te llega hasta el suelo y tu vientre es tres veces el contorno de tu cintura. Sólo los más ágiles conseguirán llegar a la cima.
Espíritu Maligno hizo como si no hubiera entendido, pero juró vengarse.

La mañana de la partida los padres de los jóvenes fueron a darles ánimos. Hoja Seca dijo a su hijo:
-Si necesitas algo por el camino, llámame. Me quedaré al pie de la planta hasta que vuelvas a bajar.
El joven valiente dio las gracias a su madre y partió con sus amigos. Subieron durante cuatro estaciones. Todas las noches Mira la Luna echaba una mirada atrás y veía la pequeña mancha de su madre al pie del árbol. Así es como calculaba la distancia recorrida durante el día.
Pero un día Mira la Luna ya no vio nada. Dijo a sus amigos:
.Mi madre está muy lejos, ya no podrá ayudarnos si lo necesitamos. Ahora tendremos que sacar fuerzas de nosotros mismos.
El avance resultaba agotador. La planta era un espino y sus púas desollaban las manos. Cuando más subían los jóvenes mandan, más espeso se hacía el follaje y más penosa era la ascensión.
Una mañana el tronco de la planta apareció liso como el mango de una lanza. Un mandan se lamentó:
-Resbalaremos en esa madera sin rugosidades. Nunca podremos llegar a las ramas altas.
Entonces fue cuando Mira la Luna vio una hormiga. Se dirió a ella:
-¡Salud, hermana hormiga! ¿Puedes explicarnos cómo te las arreglas para trepar por ese tronco sin caerte?
El insecto sonrió maliciosamente.
-Es porque, como ves, tengo ganchos en las patas. Permiten que pueda agarrarme a la fibra de madera.
-Nosotros, los mandan, no tenemos -declaró Mira la Luna-. ¿Querrías prestárnoslos para pasar este trecho difícil?
La hormiga lloró:
-Lo haría con mucho gusto, pero es imposible. Tengo que tenerlos conmigo constantemente para huír de los ataques de las abejas. Esas malvadas me persiguen en cuanto me ven y debo la vida a estos ganchos.
-¡Eso lo arreglo yo! -aseguró Mira la Luna- Dime dónde viven esas abejas y se van a enterar de quién soy yo.
La hormiga indicó un manojo de hierbas con la antena:
-Ahí está la colmena, asentada en el hueco de un ramal.
Mira la Luna pidió a sus amigos que le esperaran y corrió al sitio señalado. Una vez allí golpeó la colmena mientras gritaba:
-¡Oé! ¿No hay nadie en esta cabaña?
Salió una abeja guerrera y preguntó:
-¿Qué deseas, extranjero? Por favor, deja de mover nuestra casa.
-¡Quiero hablar con vuestra reina! - replicó Mira la Luna- Vé a buscarla. ¡Tengo prisa!
-Está durmiendo.
-¡Pues despiértala! -exclamó el joven valiente- Dile que he de hablarle de un asunto urgente.
La reina, despertándose sobresaltada, salió también. Preguntó a la abeja guerrera:
-¿Quién arma tanto jaleo? ¿Es ese hombre quién causa tantas molestias?
-¡Sí, soy yo! -afirmó Mira la Luna- Sé que fastidias a mi amiga la hormiga. He venido a decirte que la dejes tranquila.

Sigue... )

Galeusca

  • Sep. 6th, 2008 at 12:06 AM
mefi
Venga, retrocedamos a hace al menos cuarenta años.
¡Ah no, que es algo actual!

Al hilo de semejante barbaridad "Manifiesto por la lengua común" (podéis deleitaros aquí: http://www.elpais.com/articulo/espana/Manifiesto/lengua/comun/elpepuesp/20080623elpepunac_29/Tes), manifiesto que me produce arcadas, dejo el manifiesto de la Federación de Asociacións de escritores "Galeusca", de la que forman parte la Asociación de escritores da Lingua Galega, Associació d'escriptors en Llengua Catalana y la Euskal Idazleen Elkartea:

1. A realidade plurilingüe que conforma e dá existencia ao estado español, lonxe de ser entendida como unha “asimetría” ou deficiencia per se, está a reproducir de xeito transparente unha diversidade lingüística e cultural común á maioría dos estados que conforman a Europa plurilingüe.

2. O galego, o éuscaro e o catalán non son “inventos” recentes senón linguas que foron normais nos seus territorios e sociedades respectivas durante centos de anos. A súa desnormalización, a súa perda de usos públicos, non se produciu de forma “natural”, senón, mesmamente, por invasión da lingua que se decretou como oficial do estado, sen consulta nin acordo previo.

3. O artigo 3 da Constitución española garante a presenza desa lingua común para todos os habitantes do estado, mediante a esixencia a toda a cidadanía do deber de coñecer o castelán. Toda a cidadanía de Galicia, Euskadi e os Países Cataláns asume na práctica esa esixencia, pois non hai persoa que non teña unha boa competencia en castelán, ora a teñan como primeira lingua, ora como segunda. Porén, respecto do galego, do éuscaro e do catalán a lexislación non prevé a obriga de seren coñecidos nos seus respectivos territorios, o que establece unha asimetría nos dereitos lingüísticos da cidadanía que quere exercer o dereito, que lles é recoñecido, a usalos.

4. O galego, éuscaro e catalán tamén son linguas oficiais nos seus territorios, que é o mesmo que dicir que son as linguas propias de aproximadamente o 40% da poboación do estado español. Estes códigos lingüísticos diferentes do castelán, lexítimos e nos que se recoñece o percorrido e expresividade dun pobo e dunha cultura, son instrumentos de comunicación igualmente “democrática”, ferramentas de relación interpersoal útiles e necesarias para a sociedade que as sustenta.

5. O dereito ao uso público, en todas as instancias, da lingua propia está recoñecido en todas as lexislacións democráticas do mundo. No ámbito europeo cómpre lembrar a Carta Europea das Linguas Rexionais ou Minoritarias (aprobada e ratificada polo Estado español) ou a Declaración Universal de Dereitos Lingüísticos, aprobada coa unanimidade do Congreso dos Deputados.

6. A visión anuladora que da enriquecedora realidade plurilingüe española se transmite desde o “Manifiesto” leva a pensar na similitude coas teses da etapa franquista: un Estado, unha lingua, e, consecuentemente, a reforzar as formulacións diferenciadoras entre cidadáns de primeira e de segunda por razón de lingua. A competencia plurilingüe, tamén para os cidadáns españois nados en comunidades autónomas cunha única lingua oficial, sempre será unha chave que abra o mundo, que abra as fronteiras do respecto polo outro desde a interpretación dunha relación de equidade entre os seres humanos, independentemente do seu lugar de nacemento, de residencia e de lingua propia. Además, o “Manifiesto” parte dunha premisa que non se corresponde coa realidade, pois en ningún caso o castelán corre perigo ningún en todo o territorio do Estado.

7. A aprendizaxe de linguas, ademais da propia, sempre debe ser entendido en positivo e como sinónimo de enriquecemento do individuo, pois coa aprendizaxe plurilingüe estimúlase a expresividade e cognición das persoas. No caso de Galiza, Euskadi e os Países Cataláns é imprescindíbel que a poboación sexa competente nas dúas linguas oficiais, para que logo cadaquén poida decidir libremente se usa unha ou outra nos diferentes ámbitos e situacións. É dicir, a dobre competencia é imprescindible para garantir a liberdade lingüística.

8. Para garantir esa utilización libre das linguas precísanse medidas emanadas dunha política lingüística adecuada. É dicir, para garantir os dereitos constitucionais que temos tamén os falantes de catalán, éuscaro e galego precísanse políticas lingüísticas que creen as condicións para exercelos, tal e como ditou o Tribunal Constitucional na sentenza 337/1994 cando “avalaba un trato desigual, que non discriminatorio, para as dúas linguas oficiais en función do carácter propio dunha delas que fai preciso unha acción normalizadora que debe, necesariamente, implicar accións de apoio singularizado”.

9. As políticas lingüísticas aplicadas ao ámbito educativo nas chamadas comunidades bilingües teñen como obxectivo conseguiren que o alumnado acade unha boa competencia nas dúas linguas oficiais, independentemente de cal sexa a súa lingua familiar. Para acadar ese obxectivo, é preciso desenvolver planificacións lingüísticas que garantan a consecución dese obxectivo e que pasan, necesariamente, pola utilización vehicular maioritaria da lingua máis desfavorecida socialmente. E isto, en vez de ir contra a liberdade lingüística, é, precisamente, unha actuación imprescindible para garantir esa liberdade lingüística.

10. As escritoras e os escritores galegos, vascos e cataláns PROCLAMAMOS a nosa vontade de seguirmos a escribir nas nosas linguas e a contribuírmos ao proceso, inacabado, de normalización das nosas linguas, como dereito humano, democrático, pacífico ao que non imos renunciar. Repudiamos enerxicamente todos os intentos de EXCLUSIÓN que colegas escritores españois realizan das nosas linguas e lamentamos que, no canto de se preocuparen pola saúde do español en Puerto Rico, Costa Rica ou os Estados Unidos, se dediquen a combateren o máis próximo e asimetricamente discriminado.



Nakama Society

  • Jan. 4th, 2008 at 12:36 AM
mefi
*publicidad subliminal*

Si te interesa el manga, el anime, la jmusic, los BJD, los videojuegos... y además de eso te gusta Japón, su cultura, idioma, religión, estética tradicional, mitología, historia, etc... ¡¡este es tu lugar!!
xD



Nakama, surge un poco por la necesidad de reunir en un lugar común a gente con los mismos intereses y también para intentar mostrar que Japón no es sólo lo que nos entra por los ojos habitualmente.

Si te interesa... ya sabes, ¡¡únete y quédate con nosotros!! Te daremos chuches... :3
xD

No seáis muy críticos... todavía estamos comenzado a caminar.
^^

Yatta~

  • Sep. 28th, 2007 at 9:19 PM
mefi
Aprobé.
Por lo tanto...

¡¡Soy diplomada!!

Test

  • Sep. 18th, 2007 at 2:04 AM
mefi
Robado a [info]chicabcn

Disorder | Rating
Paranoid: Very High
Schizoid: High
Schizotypal: High
Antisocial: Low
Borderline: Moderate
Histrionic: Low
Narcissistic: Low
Avoidant: Very High
Dependent: Very High
Obsessive-Compulsive: High

URL of the test: http://www.4degreez.com/misc/personality_disorder_test.mv
URL for more info: http://www.4degreez.com/disorder/index.html

Vaya... que estamos apañados. Así que paranóica a estas alturas.
T_T
xD

¡¡Chicabcn si averiguas que es Schizotypal cuéntamelo anda!!

Empezando de cero

  • Sep. 17th, 2007 at 4:42 PM
mefi
Pues bien... para quién esté despistado y se haya encontrado que lo he añadido a la lista de friends, soy [info]_luthien_.

Creo que lo poco que miraba para mi otra cuenta era más que nada, porque en ella había y hay muchos momentos que siempre he querido olvidar, pero que teniéndolos ahí, estaban presentes constantementes. Haciendo una nueva cuenta es una forma de "borrón y cuenta nueva" (nunca mejor dicho) y de enterrar un poco el pasado que me atormentaba... empezar de cero.

La gente que he añadido de nuevo a friends sois aquellos que por una cosa u otra quiero que permanezcáis en mi vida, así que espero me añadáis de nuevo a vuestras listas.

Y a partir de ahora... podréis encontrarme aquí.